Sarah (27) had een moeilijke jeugd, ze vertelt er liever niet al te specifiek over.
Jarenlang ging het “goed”, zegt ze met aanhalingstekens in de lucht, totdat ze instortte op haar zestiende. Sarah at niet meer, beschadigde zichzelf, kreeg suïcidale gedachten. Ze werd opgenomen in een psychiatrische instelling. Aan die tijd heeft ze geen goede herinneringen. Ze kreeg geen passende hulp. Na een paar maanden ging ze weer thuis wonen, met deeltijdhulp. Ook dat ging niet goed. Sarah: ”De hulp van destijds was meer traumatiserend dan helpend.”
Vlak voor haar achttiende verjaardag kwam de eerste positieve wending. Ze verhuisde naar een veilig pleeggezin. Toen ze daar woonde haalde ze haar havo-diploma. De volgende grote stap zette ze drie jaar later, toen ze verhuisde naar een woongroep van Timon. Ze moest er lang wennen. “Ik had nog veel argwaan. Pas na een tijdje besefte ik dat deze mensen ménen wat ze zeggen. En dat ik hier mag zijn wie ik ben. Dat was ik niet gewend. Niet in de hulpverlening en eigenlijk sowieso niet in het leven.”
Bij Timon wonen meewoners en kernbewoners: mensen met en zonder hulpvraag, bij elkaar als goede buren. De meewoners met een hulpvraag krijgen daarnaast enkele uren per week ambulante begeleiding. Sarah bloeide op. “Voor het eerst had ik een echt thuisgevoel.” Sinds kort woont ze er weer, nu als kernbewoner. “Het is heerlijk. De nabijheid van anderen is gewoon heel leuk, het is goed voor mij en ik kan er ook iets voor anderen betekenen.”
“Ik struggle nog steeds met het leven, maar ik zet mijn ervaringen nu ook in voor een positief doel: betere hulpverlening”, benadrukt Sarah. Ze volgde bij ExpEx een opleiding waarmee ze haar ervaringsdeskundigheid kan gebruiken om organisaties te helpen. Dat doet ze nu bij Spoor030. Met een paar hulpverleners ontwierp en gaf ze workshops aan de professionals van Spoor030 over hoe je dat doet: een ervaringsdeskundige inzetten. Ze legt uit waarom het zo belangrijk is. “Wij brengen het cliëntperspectief in: hoe het is om aan die andere kant te zitten. Zo word je je als hulpverlener meer bewust van je eigen positie en je eigen houding.”
Als cliënt zit je als het ware in een put, licht Sarah toe. “Mensen gooien wel adviezen naar je toe. Maar je zit daar nog steeds alleen. Het zou goed zijn als de hulpverlener wat meer náást je komt zitten. Als hulpverlener moet je dan verbinding maken met een stukje in jezelf dat die duisternis begrijpt. Dat is moeilijk.” Behalve workshops geven sluit Sarah ook aan bij de multidisciplinaire overleggen met professionals van Spoor030 om het cliëntperspectief in te brengen.
Eerder was Sarah via Spoor030 al een jaar lang maatje voor een meisje van zestien. Om de week spraken ze af. “We hielden allebei van creatieve dingen doen. Dus ik nam vaak knutselspullen mee.” Het was een waardevol en leerzaam traject, ook voor Sarah zelf. “Het is mooi om dit voor iemand te kunnen doen. Ik herkende mezelf in haar, toen ik zelf zestien was. Dat maakte het extra intensief. Maar ik heb er ook van genoten.”
Nu kiest Sarah voor het inzetten van haar ervaring richting hulpverleners. “Als ik kan bijdragen aan bewustwording bij hulpverleners door mijn cliëntervaring in te brengen, dan heeft dat invloed op alle cliënten van die hulpverlener. Dat vind ik heel tof.”
Sarah en haar collega’s krijgen veel positieve reacties op de workshops bij Spoor030. Het zet mensen aan het denken. Spoor030 wil graag werken met ervaringsdeskundigheid en dit verder uitbreiden. “Het zou mooi zijn als ervaringsdeskundigen op elk niveau en in alle teams betrokken worden. En vooral: dat dat normaal wordt.”
Heeft Sarah zelf nog een droom? Ze lacht. “Ik heb dit op mijn zeventiende al bedacht, op een avond in bed. Dat er eigenlijk een cliënt zou moeten aansluiten in het hulpverleningsteam. Het was mijn droom dat ikzelf later zo iemand zou worden. Die droom is uitgekomen. Dit is waar ik in geloof. Met het toevoegen van ervaringsdeskundigheid wordt de zorg beter.”
Sarah